Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Fosdis en de prinses!

Fosdis en de Prinses

Daar is hij weer: Ton van der Weij, namens Fosdis Nederland vanuit Woerden verhuisd naar Indonesië. Maandelijks bericht hij speciaal voor het Woerdens Nieuwsblad de laatste nieuwtjes namens Fosdis.
Een interview met een paar deelnemers lukt nu even niet, want Egbert, die aardige hoofdredacteur van deze krant, zit me achter mijn sarong aan, wat ik overigens erg op prijs stel. Het houdt me van de straat en dan hoef ik ook niet dagelijks allerlei verkeersregels aan mijn slippers te lappen. We zijn hier druk bezig om het Fosdishuis klaar te maken voor de ontvangst van de eerste jongeren. De bedden zijn gekocht en staan al te wachten, een aantal meubels voor de ontvangst, kantoor- en vergaderruimte staan nog ingepakt tegen de muur, maar de kasten zijn er nog niet. De twee badkamers zijn voorzien van zitroosters zodat de kinderen zichzelf kunnen douchen en alle drempels zijn uit het huis verdwenen. Een eetvergadertafel hebben we nog niet gevonden, althans niet een die in ons budget past. Het is geweldig zoals het bestuur hier druk bezig is met de inrichting en de voorzitter Ibu Maria, al rollend door het huis iedere keer weer kijkt of het allemaal wel past, of er gekeerd kan worden, of er nog meer ge- en verschoven moet worden, geweldig.
Over rollen gesproken, Jiske Griffioen, onze rolstoeltennister (uit Woerden) en ambasadeur van Fosdis Nederland, weet er alles van. We zijn ontzettend blij dat juist zij onze ambasadeur is, en ze weet het niet, dus vertel het niet verder, maar ik gebruik haar hier zeer regelmatig als ik in het revalidatiecentrum ben. Ik laat haar foto aan de kinderen zien en vertel ze wat je met wilskracht, doorzettingsvermogen en hulp allemaal kunt bereiken, ondanks of dankzij je handicap.

Zelf doen.

Fosdis geeft hen die hulp maar  de rest moeten ze echt helemaal zelf doen. Er komt een grote foto van Jiske, mijn Nederlandse prinses, in het Fosdishuis te hangen als voorbeeld van hoe het ook kan. In Yogya hebben we ook een prinses, Gusti Kanjeng Ratu Pembayun, beschermvrouwe van Fosdis Indonesia, en daar zijn we heel trots op. Zij is de oudste dochter van Sultan Hamengkubuwono X, koning van het sultanaat Yogyakarta en ik heb haar mogen ontmoeten.

Geen slippers

Dat gaat niet zomaar hoor, ik had me aan allerlei regels te houden, die me keer op keer op het hart werden gedrukt. Lange mouwhemd en niet op slippers. Je mag haar pas een hand geven als zij naar je toekomt en je haar hand aanbiedt, nederig je hoofd buigen totdat er kennis is gemaakt, geen vragen stellen als zij je nog niets gevraagd heeft én je mag haar alleen in het Javaans aanspreken en geen foto's maken.
Nu spreek ik in het geheel geen Javaans dus ik dacht, dat wordt een gezellige boel hier.

Intensief gesprek

Het viel eigenlijk best mee want na alle culturele plichtplegingen was het ineens een heel ander mens, gezellig, onderhoudend en zeer betrokken bij ons werk voor de kinderen. We hebben hier ruim een uur zeer intensief
gesproken over de noodzaak en het unieke van het Fosdisproject en zij gaf aan, blij te zijn ons te kunnen steunen. Ik heb maar meteen brutaalweg gevraagd of ze de officiële opening wil doen en als haar schema het toestaat zal ze het graag doen. Moet wel in het strakke pak, begreep ik later, met lange mouwhemd en das en dat bij een temperatuur van 36 graden, maar oké, ik heb er zelf om gevraagd dus ik zal het moeten ondergaan.

Ayam goreng enzo

Ik had wat snack's gemaakt, wist niet of het wel mocht maar kon het niet laten, ayam goreng asam manis. Borrelpootjes met zout en peper bestrooien, goudbruin bakken en uit de pan halen. In de olie knoflook en sambal oelek even zachtjes fruiten, scheut kecap manis erbij en hier de potjes even in laten sudderen. Kan warm en koud gegeten worden. De prinses heeft er drie genoten, want dat doen prinsessen, en informeel heeft zij wel toegezegd dat zij haar vader, de Sultan, zal vragen grond beschikbaar te stellen voor het grote Fosdisproject. Zou dat aan de kippenpootjes hebben gelegen? 

Groetjes en ik hou jullie op de hoogte.
Ton van der Weij,
Yogyakarta, Indonesië