Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Een emotioneel afscheid

AfscheidAan alles komt een eind, de tweede groep is er klaar voor om zelfstandig verder te gaan. Assertief, zelfbewust en vol zelfvertrouwen, geweldig om te zien. Heeft Fosdis, dankzij jullie hulp, in een jaar tijd 13 jonge gehandicapte gasten een kans gegeven op een normaal bestaan. Fosdis heeft er voor gezorgd dat ze vast werk en onderdak hebben of een studie kunnen doen, maar het belangrijkste is hun motivatie om het ook te willen, wat anderen ook van hen vinden.

De avond voor ze het huis verlieten zijn we allemaal bij elkaar gekomen om hun verblijf bij Fosdis te evalueren. Hebben eerlijk alle positieve kanten, maar ook de dingen die veranderd, verbeterd moeten worden, besproken. Bij vergaderen hoort natuurlijk ook eten en de jongens hebben speciaal voor Pak Ton gekookt, moeten ze ook leren als ze zelfstandig willen zijn.

Op de een of andere manier waren zij er achter gekomen dat ik de volgende dag jarig was en hebben ze een prachtige taart voor me gemaakt, met kaarsjes. Uitblazen en een wens doen. Heb vanuit het diepst van mijn hart gewenst dat Fosdis nog heel veel gehandicapte jongeren kan en mag helpen. Toen moest ik de punt van de tumpeng, gele nasi in een puntvorm, afslaan, Javaans gebruik, en die aanbieden aan degene die het het meest verdient. Heb ik aan onze trainer mas Muji gegeven onder luid applaus. Het was erg ontroerend allemaal en het eten was uitstekend.

Heb iets heel lekkers gegeten en de jongens het recept ontfutseld, Sambal kering tempe. Lekker, maken!
Blok tempeh in blokjes van ongeveer ½ cm. snijden en lekker krokant bakken. Uit laten lekken.
½ ui, 3 teentjes knoflook en een rode peper heel fijn snijden en fruiten.
2 blaadjes juruk purut of een stukje citroenschil, theelepel laospoeder, snufje zout en twee volle theelepels donkerbruine suiker toevoegen.
Tempeh en 150 gram ongezouten pinda's er door en even flink omscheppen.
Schilletje verwijderen als het klaar is. Kan koud en warm gegeten worden.

Toen kwam het moeilijkste, het afscheid. Ik kreeg van allemaal een omhelzing en ze bedankte mij, sommige huilend, voor de motivatie. Kreeg een foto met portretjes en een heel persoonlijk dankwoord. Heel erg ontroerend, ik zal ze missen maar ze weten ook dat ik en Fosdis er altijd voor hen zijn.

Groetjes en ik hou jullie op de hoogte.
Ton van der Weij,
Jogjakarta, Indonesie.