Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Een klein ongelukje

Een klein ongelukje AcepHet gaat niet altijd zoals we het graag willen in het Fosdishuis.
Een van onze bewoners is Arti, een vrolijk en leergierig meisje van 17 jaar. Na 2 maanden in het huis was ze haar schuchterheid volledig kwijt en is nu een van de smaakmakers hier. Haar linkerbeen is na een ongeval zo'n 20 cm onder de knie geamputeerd. Ze kon zich aardig redden met haar kunstpootje. Deze week is ze gevallen en je houdt het niet voor mogelijk, ze heeft haar "stomp" gebroken. We hebben haar naar het ziekenhuis gebracht waar ze direct is geopereerd. Fosdis is hier niet voor verzekerd, dat is hier onbetaalbaar. Een flinke hap uit het budget helaas, maar ik hoop dat jullie ons weer willen helpen. Het gaat nu weer goed met haar, krijgt weer praatjes en hangt weer aardig de clown uit. Er wordt later een pen in de stomp gezet zodat ze haar "kaki buatan", kunstbeen, weer kan gebruiken. Terug in het Fosdishuis is ze weer achter de naaimachine gaan zitten en heeft ze in een dag een prachtige kebaya in elkaar gezet waar iedereen trots op is.

Betsy en ik zijn samen op de motor, ja ja, opa en oma op de motor bij de jongens gaan kijken die in jobtraining zijn bij een viool- en gitaarbouwer. Gaat bijzonder goed met hen, 2 jongens hebben hun eerste gitaar af en het geluid ervan klinkt geweldig. Het is ook fijn om te zien hoeveel plezier ze er in hebben en ook met elkaar.

Een klein ongelukje JobtrainingAsep, een knul van net 21, heeft een dubbele handicap. Hij mist een been en van zijn rechterhand missen van alle vingers de bovenste 2 kootjes. Toen wij kwamen had hij een pleister in de palm van zijn hand, een behoorlijke snee. Ik vroeg hem met mijn alleronschuldigste gezicht of hij zijn vingers niet kort genoeg vond. Het was even heel stil en de hele groep keek me twijfelend aan maar toen ik Asep een knipoog gaf begonnen ze te gieren van het lachen. Ik weet het, hier in Indonesie hoor je eigenlijk geen grapjes te maken over een handicap maar het is juist zo belangrijk dat ze leren om dat wel te doen. Ze accepteren hun handicap veel sneller en worden zich veel beter bewust van wat ze allemaal wel kunnen. Asep had zijn gitaar het eerst af en is nu aan zijn tweede bezig. Ook kan hij nu goed praten over zijn handicaps en komt ook steeds lachend mijn opmerking terug. Steun Fosdis, lieve mensen, zij hebben het nodig en verdienen het zeer zeker ook.

Groetjes en ik houd jullie op de hoogte.