Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Een held op krukken

Een held op krukkenHet Fosdishuis wordt nog bewoond door de 4 boys van de vogelkooitjes. Kan nog even want de nieuwe groep komt pas volgende maand.  Ga jullie dus maar even vervelen met situaties waar je hier als orang cacat, gehandicapte, tegen aan loopt. In mijn geval "rolt" dus.

Huizen hebben drempels om het regenwater buiten te houden, ook het mijne, Ben daardoor altijd afhankelijk.
Wil je naar een restaurant, zijn er trapjes en als er al een opritje is, heeft die een helling van 45%. Aan rolstoelen gedacht? Welnee, is om de motor makkelijker binnen te zetten. Stoepen zijn hier een drama, de reden van mijn afhankelijkheid, mijn gekrenkte trots.
Was uitgenodigd voor een etentje aan de kust. Komen we daar, is er een trap van dertig treden. Een uur rijden en dan zoiets. Wilde gelijk terug maar er werden een paar mannetje opgegammeland en ik werd naar boven gedragen. Dat ging nog wel, maar toen weer naar beneden. Zeven kleuren mensen, misschien wel acht. Doodeng, zo'n gapende diepte.
Naar toilet gaan, ook zo'n avontuur. Kan meestal gewoon niet. De shopping mall waar ik geregeld placht te vertoeven en alleen met de goederenlift binnen kan, heeft het enige invalidentoilet in de "dames". Een heisa mensen, voor ik er in mocht. Alle dames werden verdreven voordat pak Ton zijn blaas kon ledigen. Als ik verder weg ga, neem ik de fles maar mee, met deksel, een stuk eenvoudiger. Onder mijn sarong ziet geen orang het.
Weten jullie hoe zo'n geval hier heet? Wist ik ook niet, dus proberen uit te leggen wat ik bedoelde. Ohhh pispot, pak. Maaf, maar het heet hier zo.

Een held op krukken 2In het ziekenhuis hebben ze wel beugels op het toilet maar een rolstoel kan er niet in. De loketten om de dokter en je medicijnen te betalen zijn zo hoog dat je niet ziet wie er achter zit. Wapperen dus, met flappen in je hand.
Het grootste winkelcentrum hier heeft werkelijk een prachtige oprit voor rolstoelen, speciaal gemaakt voor winkelwagens.
Was op een "rolstoelvriendelijke" kunstenaars pasar. De opritjes waren goed verzorgd maar met paden als een wasbord. Mijn hart bungelde aan mijn huig.

Kan nu aardig overweg met mijn kursi roda, pirouetje lukt al aardig. Die krukken blijven echter heel vijandig. Op die gladde tegelvloeren is het een regelrechte ramp. Ben al twee keer onderuit gegaan, gebruik ze alleen als het werkelijk nodig is. Maar ik leer wel erg veel.

Groetjes en ik houd jullie op de hoogte.
Ton van der Weij
Jogjakarta.