Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

De kop is er af

De kop is er afHeb het nu even niet over de ayam kampong, de scharrelkippen hier, want die worden geserveerd met nog alles erop, eraan en erin. Kop, poten, hart, lever, niets gaat hier verloren.
Ik bedoel de "grand opening" zoals ze het in goed Indonesisch zeggen. Het lijkt meer dan het was hoor, we hebben het bescheiden gehouden om niet teveel van het budget op te slokken.
Alle gasten ontvingen bij binnenkomst een tasje met wat snacks, een stukje ayam, nasi putih, groenten en een flesje water. Zoals heel gebruikelijk hier begonnen de toespraakjes een uurtje te laat, maar daar maakt niemand zich echt druk om. Na de voorzitter van Fofindis Indonesia was ondergetekende aan de beurt en sprak in het Indonesisch waardoor ik weer een stokje steeg op de bamboe ladder.
Betsy, de voorzitter van Fosdis Nederland deed haar zegje in het Engels en was meteen de lieveling van de hele dessa.

Na de toespraken van de pak Lura, het dorpshoofd, de imam en het gebed moest de kop eraf. Van de tumpeng, de kegel van gele rijst met van alles er omheen. Een echte Javaanse traditie. Na het overhandigen van de punt aan de voorzitter was ons nieuwe komplex officieel geopend. Hierna sprak onze negentienjarige Muklis twintig minuten. Over hoe hij bij ons binnenkwam, zijn achtergrond, de opvang, trainingen en zijn geestelijke groei, niet meer bang en zeer zelfbewust. We zijn allemaal geweldig trots op dat jonge joch. Jonge, kansloze gehandicapte mensen zoals hij zijn het absoluut waard om geholpen te worden.

Ons nieuwe komplex ziet er prima uit, dank voor jullie geweldige, maar ook zo noodzakelijke steun lieve mensen. Foto's van de renovatie en de opening kunnen jullie bekijken op onze website, www.fosdis.com .

We hebben inmiddels zeven jongeren voor de volgende training en de achtste moet ik zelf gaan halen. Een ernstig gehandicapte knul van net twintig die nooit buiten komt. Van zeer arme ouders die geen rolstoel of krukken kunnen betalen, dus komt vanaf zijn slaapmat in een stoel en vice versa. Heb de mijne beschikbaar gesteld, hoop er nooit meer in te hoeven zitten. Volgende keer zal ik meer over de nieuwe groep jongeren vertellen.

Groetjes,
Ton van der Weij
Jogjakarta.