Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Het lukt niet altijd

Het lukt niet altijd

.

De derde groep jongeren druppelt of beter gezegt, krukt , strompelt of rolstoelt binnen, een zeer gevarieerd gezelschap uit heel Java.
De jongste, een knul van vijftien uit Klaten, midden Java, mist zijn rechter onderbeen. Geamputeerd na het ontdekken van kanker. Het kind was volledig lam
geslagen, evenals zijn familie. Hij zat alleen maar voor zich uit te staren en zijn moeder was radeloos. Het heeft heel wat overredingskracht gekost om hem bij ons te krijgen. Muklis, onze voormalige assistant-trainer, heeft hem uiteindelijk zover gekregen. Door zelf zijn kunstpootje af te doen en hem te laten zien dat er ook met een kunstbeen en goede begeleiding mogelijkheden genoeg zijn op een normaal leven.
Toch blijft het verdraaid moeilijk voor zo’n joch, als al je vriendjes je in de steek laten. Ben wel erg blij dat hij nu bij ons is. De vorige keer liet hij het op het laatste moment nog afweten en wilde of durfde ineens niet te komen. Deze keer is het wel gelukt.

Wat helaas nog niet is gelukt, is werk en onderkomen vinden voor al onze deelnemers van groep twee. Desi, een pienter en goedlachs meisje van achttien in een rolstoel, verblijft nog steeds bij ons. Ze heeft haar certificaat als naaieuze met vlag en wimpel gehaald. Heel gedreven en gemotiveerd. Er waren wel twee aanvragen voor haar maar beide bedrijven zijn niet of zeer moeilijk toegankelijk voor rolstoelen. Een helaas nogal erg veel voorkomend probleem. Soesa, soesa, soesa, moeilijk, moeilijk, moeilijk. Voor de motor wordt een speciaal opritje gemaakt maar voor rolstoelen ho maar.
We zijn druk op zoek en zal ook zeker lukken, positief blijven denken. Het bestuur heeft besloten dat ze zolang bij ons blijft en een zeer positieve bijdrage kan leveren bij de opvang van de nieuwe deelnemers. Die noemen ze hier klièn, vindt ik zo’n kil woord. Noem ze liever bewoner of deelnemer. Desi kan door haar lach en vlotte babbel de socialisatie van de nieuwe groep zeker gunstig beinvloeden.
Volgende week, als de groep helemaal compleet is, wordt er met z’n allen een gezamelijke maaltijd bereidt, met alles er op en er aan, ook een toetje.
Noemen ze hier “makanan pencuci mulut”, ofwel “eten om je mond te wassen”. Dat gezamenlijk eten is erg belangrijk voor de saamhorigheid , ze moeten toch zeker zes, zeven maanden met elkaar optrekken.

Groetjes,
Ton van der Weij
Jogjakarta.