Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Een dagje rulstoeien

Een dagje rulstoeien 1Nu moeten jullie niet denken dat ik de Nederlandse taal aan het vergeten ben. Het is gewoon een gevoel als je met een rolstoel probeert door een rul zandstrand te manouvreren.
We zijn met onze jongeren een dagje uit geweest. De boog kan immers niet altijd gespannen blijven. Ze wilden dolgraag naar het strand, niet zover van het project.

De meesten hadden nog nooit de zee gezien, alleen maar van horen zeggen. Onvoorstelbaar in dit land van eilanden waar zo ongelooflijk veel zee omheen klotst.
s'Morgens vroeg het halve servies en een aantal matten ingeladen en vertrokken. Dan is het nog niet zo heet. Op naar de kust.

Een auto vol en vier motoren. Onderweg aan de warung voldoende eten en drinken ingeslagen, er moet natuurljk ook aan de inwendige mens worden gedacht. Eerst rustig langs de kust gereden op zoek naar een geschikt strandje. Onze eerstste stop was in een klein dorpje, maar om bij de zee te komen, volkomen ongeschikt voor onze gasten. De hele bubs weer op- en inladen en verder zoeken.

Stopplaats nummer twee bleek na een korte inspectietocht ook niet erg toegankelijk voor krukkende en rolstoelende persoontjes. We hadden nog niets uitgeladen dus konden direct weer verder. Op zoek naar een goed plekje aan de zee.
Na drie pogingen hadden we een mooi plekje gevonden. Alles uitladen en op naar de ruisende zee. We vonden een schaduwrijk stukje strand met prachtig uitzicht op de zee. Matten uitgerold, zitten en eerst eten, een uiterst belangrijk onderdeel.
Je hoorde alleen het klotsen van de golven en het geluid van de wind. Onze vrienden waren volkomen sprakeloos van het uitzicht. Het was geweldig om te zien.
Na het versterken van de inwendige mens wilden ze de zee ook voelen. Richting waterlijn dus, met rolstoelen. Een rolsoel door het rulle zand duwen, trekken, ploegen of sjorren is dus rulstoeien.
Een nieuw woord voor de dikke van Dale? We genoten er allemaal zichtbaar van, het was een geweldige belevenis.

Na een uur of vier te hebben rondgedarteld, gesparteld, gepootjebaad of alleen maar geobsedeerd naar de zee te hebben gekeken, sloeg de vermoeidheid duidelijk toe. Alles weer ingeladen en pulang, terug naar huis. Daar werd al snel het bed opgezocht om flink uit te rusten.

Het was een enerverende, vermoeiende maar ongelooflijk fijne dag samen, waar iedereen weer een poosje op kan teren.

Een dagje rulstoeien 2Groetjes,
Ton van der Weij,
Yogyakarta.