Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Een goede achterban

Een goede achterban

Je blijft leren hier in Indonesië, zeker als je dagelijks optrekt met jonge gasten uit de kampong. Wij Nederlanders noemen de mensen gewoon bij hun naam. Hier spreek je een meisje aan met mbak en een jongen met mas. Als ze ouder zijn dan jij, zeg je ibu of bu en bapak of pak. Hebben jullie het door? Goede beleefdheidsvormen zijn hier erg belangrijk en worden zeer op prijs gesteld, zeker van een bulé, een buitenlander.

Mbak Lulu, een zeer assertief en pienter meisje van tweeentwintig, heeft me dat ook precies uitgelegd, Lulu is geboren met een kort en mismaakt armpje en beentje. Een soort softenonbaby. Lulu heeft een geweldige familie die zich er ook niet voor schaamde, wat behoorlijk progressief is hier.
Omdat ze niet op de school werd toegelaten vanwege de mogelijke verstoring van de andere leerlingen, hebben haar ouders haar lezen, schrijven en rekenen geleerd. Ze namen haar ook overal mee naar toe, dat kan je goed aan haar merken. Ze is een behoorlijk assertief persoontje met een duidelijk eigen willetje.
Haar vader heeft van hout een soort kruk gefabriekt waar ze erg goed mee uit de voeten kan. Snel en behendig manouvreerd ze zich overal langs en doorheen. Ze is niet bang om je een hand te geven met haar korte misvormde armpje. En met die twee soort vingertjes weet ze ook zeer behendig om te gaan. Waarom ze dan bij ons is gekomen? Haar ouders vinden het belangrijk dat ze wat meer sociale vaardigheden leert. En natuurlijk de cursus naaien, wat haar verdraaid goed afgaat. Het is ook een mooi meisje, wat enorm in haar voordeel werkt. Ze is een voorbeeld en stimulans voor de andere jongeren.

Thuis maakte ze een soort sieraden van stof en allerlei glimmertjes, die ze dan verkocht. Lulu weet heel goed wat ze wil, een goede naaister worden die voor allerle mensen kleding maakt. Huisindustrie noemen ze dat hier. Haar ouders hebben al een goede naaimachine voor haar gekocht, ze kan, als de training is afgelopen, gelijk aan de gang. Lulu heeft het ontzettend getroffen met zulke fantastische ouders. Waren er maar meer van dergelijke mensen. Ze heeft ook een bepaald soort humor. Als ik kom en zeg goedemorgen zegt ze steevast goedenavond. Heb haar omgedoopt in mbak Lucu, oftewel juffrouw Grappig. Het is zo ontzettend belangrijk, juist voor een gehandicapt kind, dat het een goede, warme achterban heeft.

Ton van der Weij,
Jogjakarta,
Indonesië.