Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

AfvalverwerkingAfvalverwerking!

We zijn nog niet compleet in het project, dat heeft hier altijd tijd nodig, soms heel veel tijd. Toestemming van de ouders is niet het enige obstakel dat we tegenkomen.
Een heel familieberaad komt er aan te pas, en als tante of oom Huppeldepup nee zegt, gaat het, voorlopig, niet door.
Je leert hier wel geduld beoefenen en je nergens meer over verbazen.
Het is zo’n gesloten familie cultuur, zo anders dan in Nederland.

Als ze dan een voor een binnenrollen of krukken beginnen vaak de eerste problemen zich af te tekenen.
Het zich aanpassen aan de regels die hier gelden en, wat soms moeilijker is, het zich aanpassen aan elkaar.
Leren samen dingen te doen en dat is niet ze gewoon als jullie denken.

Er is in de Indonesische maatschappij een behoorlijk standsverschil tussen de ene mens en de andere.
Wati, een vrouwtje met een kort verlamd beentje, kwam als eerste binnen. Haar totale familie heeft haar in de steek gelaten.
Ze heeft zich al een bepaalde positie aangemeten binnen het project, denk ze.
Rina, een vrouw in een rolstoel kwam enige weken later.
Was een hoge ambtenaar bij het ministerie,maar heeft door een ongeluk een dwarslaesie opgelopen.
Hierdoor is ze alles en iedereen kwijtgeraakt. Al getrouwd maar ook haar man heeft haar verlaten.
Een heel trieste gebeurtenis in haar leven, zeker, maar ze had nog wel het idee dat ze meer is dan de anderen en zonderde zich af.
Dat is niet goed binnen zo’n kleine gemeenschap in het project.

Ik heb een aantal psychologische spreuken vertaald, die nu in de les/huiskamer hangen.
Heb er een van de muur gehaald en op haar schoot gelegd. Heb niets gezegd, alleen toegekeken toen ze hem las.
“Kijk op niemand neer, tenzij je hem of haar overeind wil helpen”.
Ze begon te huilen en knikte alleen maar.

Wati en Rina ontliepen elkaar. Wati kon niet koken en Rina was arrogant vonden ze van elkaar.
Heb ze nu om de beurt voor de groep laten koken, probleem opgelost.

We hebben een “groen” vrouwtje gevonden die voor een gering bedrag les wil geven in het maken van allerlei dingen uit afval.
Onder andere bloemen van oude plastic zakjes en kroontjes en armbandjes van lege zakjes van de mie instand, dat hier veelvuldig wordt genuttigd.
Wati en Rina doen hier enthousiast aan mee.
Afvalverwerking als therapie om te leren samen te werken. Geweldig.

Groetjes,
Ton van der Weij,
Jogjakarta.