Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Minta maaf!

Minta maafMinta maaf, mijn excuses, dat het wat langer heeft geduurd voor ik weer wat van me laat horen. Tijdens de Ramadan, de vastenmaand is het stil in het project. Er valt dan niet veel te melden, vandaar. De meesten gaan in deze periode naar huis om bij hun familie te zijn.

De week voor en na Lebaran, Idul Fitri, is het hier grote volksverhuizing, iedereen terug naar zijn of haar kampong. Truck- en containervervoer is verboden de weg op te gaan in deze tijd. Op de dag zelf is het werkelijk uitgestorven, praktisch alle winkels en restaurants zijn tutup, gesloten. Het einde van de Ramadan wordt dan groots in familiekring gevierd.

Alles is nu weer normaal, de scholen zijn weer begonnen en de bedrijven komen langzaam op gang. In de yayasan, het project, druppelen, hinkelen, krukken of rollen de jongeren weer binnen. Je weet nooit precies wanneer ze er allemaal weer zijn omdat ze vaak afhankelijk zijn van een goedwillend familielid.

Dit is ook de tijd dat er veel jongens en meisjes elkaar het jawoord willen geven. Er wordt wat afgetrouwd dan. De undangan, uitnodigingen, stroomden binnen. De meesten ken ik helemaal niet, vrienden van vrienden van vrienden enzovoort. Ze willen allemaal graag zo’n witkop als gast zien, geeft meer cachet aan hun huwelijk, vinden ze. Op de meesten ga ik maar niet in.

Er zat er echter een bij waar ik een heel warm en trots gevoel bij kreeg. Joko, een knul uit een eerdere groep, nodigde me uit voor zijn huwelijk. Dat joch kwam bij ons binnen als een schuw, angstig vogeltje en is uitgegroeid tot een zelfbewuste en zichzelf respecterende jonge man. Is altijd vrolijk en vol grapjes, heeft daar de bijnaam Joker aan overgehouden.

Zijn kunstpootje is niet meer belangrijk voor hem. Daar wilde ik absoluut naar toe, zien hoe het nu met hem gaat.

Mijn aankomt was opvallend en vol gebuig en geknip. Werd van alle kanten gefotografeerd en gefilmd. Leek wel een BNer. Voor het huis van de bruid, ergens in een verafgelegen negorij, was een grote tent gebouwd met een prachtig versierd podium. En daar stond hij dan, Joko, onze joker. Hij was zo blij dat ik erbij wilde zijn en omhelste me, iets dat niet zo gebruikelijk is hier. Ze zagen er prachtig uit, die twee jonge mensen en ondanks de dikke laag make-up kon je zien dat ze gelukkig zijn.

Ton van der Weij,
Jogjakarta.