Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Recycling

RecyclingWoon nu zo’n zeven jaar in Indonesiё en dacht dat weinig me meer zou verbazen hier. Idé yang salah, foute gedachte.
Elke keer als ik van mijn huis naar de yayasan, de stichting, rijd, ontdek ik weer nieuwe dingen.
Ruko’s, winkeltjes, die vandaag met groot gebaar open gaan, worden twee weken later met hetzelfde gemak weer gesloten.
Bij elk huis is een garage, niet voor een auto hoor, maar om een winkeltje te herbergen.
Vraag me regelmatig af hoe ze er van kunnen leven, maar ze zijn met weinig al tevreden hier.

Zie ik ook in het project terug. Betaal iedere week vierhonderd duizend rupiah voor eten en drinken voor de tien huidige bewoners, zo’n kleine dertig euro. Daar houden ze vaak nog van over.

De vele waroenkjes, eettentjes, die dagelijks langs de weg worden opgebouwd, zien er steeds weer anders uit.
Er wordt gebruikt wat er op dat moment voorhanden is. Zoals stukken zeil, oude spandoeken, kartonnen dozen en plastic krukjes.
Wordt dagelijks op de motor heen en weer gesleurd.

Je ziet ook prachtig houtsnijwerk, dat gewoon langs de weg wordt gemaakt. Als het niet regent sjouwen ze alles naar buiten en als het gaat regenen, jammer dan, zeilen er over en gaan rusten.
Hoe simpel kan het leven zijn.

Een paar weken terug zag ik dat er een vrachtwagen werd uitgeladen op een parkeer terrein. Allemaal oude deuren, ramen, golfplaten, een verroeste wenteltrap en planken, op een grote hoop.
Wat moeten ze ermee dacht ik met mijn westerse geest.
Bleef gewoon een weekje daar liggen.

Vorige week viel echter mijn mulut, mond, open van verbazing.
Er stond ineens een bouwsel van twee verdiepingen, geheel opgetrokken uit al dat oude spul.
Beneden een “restaurantje” en boven een woongelegenheid.
Recycling ten top. Ben uitgestapt om het geval van dichtbij te bekijken, ziet er van binnen nog aardig uit ook.
En, niet te vergeten, gratis Wi-fi, trekt klanten.
Is eigenlijk nog belangrijker dan de smaak van het eten.
Ben heel erg benieuwd hoelang het daar blijft staan.

Groetjes.

Ton van der Weij
Jogjakarta.