Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

Wachten, wachten, wachten!

Wachten wachtenLebaran, het suikerfeest, is voorbij. Langzamerhand gaat alles weer zijn gewone gang. De scholen en bedrijven zijn weer begonnen en de trucks mogen de weg weer op. Toch worden er nog steeds allerlei evenementen georganiseerd om het einde van de Ramadan, de vastenmaand, te vieren. Ieder weekend is er wel een of ander festival, georganiseerd door een kampong in Jogjakarta. In traditionele Javaanse kleding, iedere groep met een eigen praalwagen.

Dat gaat nog wel een maandje door tot aan Idul Adha, het slachtfeest, in september. Dan worden de koeien en geiten, die door de rijkere bevolking zijn geschonken, voor of achter de moskee geslacht en het vlees verdeeld onder arme mensen in de kampong.

In de stichting is het nog erg rustig. De meesten zijn nog niet gekomen of teruggekeerd. Het is altijd tunggu, tunggu, tunggu, wachten, wachten, wachten hier. Wachten tot iemand van de familie of uit de kampong zo vriendelijk wil zijn en de tijd vrij wil maken om de gehandicapte jongere naar de stiching te brengen. Het stelt je geduld wel heel erg op de proef. Als het bestuur of ik bel en vraag wanneer zij of hij komt, krijg je heel erg vaak te horen, nanti, straks. Ik krijg de kriebels van dat woord. Straks betekent in Nederland op betrekkelijk korte termijn. Hier weet je echt niet wat ze ermee bedoelen, morgen? Volgende week? Volgende maand? Volgend jaar? Jullie begrijpen vast wel dat je hier, als nuchtere orang asing, buitenlander, lichtelijk gestoord van wordt.

Zo zijn er nog vele van dit soort woorden waarvan de logica me volkomen ontgaat. Vraag iemand wat ze wiilen drinken, krijg je steevast het antwoord, boleh, is goed. Roep nu gelijk,  sorry mensen, boleh is net op. Heb inmiddels wel geleerd dat je af en toe gewoon niet moet luisteren. Begrijp nu ook heel goed wat de uitdrukking “oostindisch doof” betekent. Ben ik dan ook regelmatig.

Begin augustus kom ik weer voor een aantal weken naar Woerden. Met een koffer vol schoudertassen, door onze gehandicapte pupillen in de stichting gefabriekt. Heb er zin in, kan haast niet wachten!

Groetjes,
Ton van der Weij, Jogjakarta.