Netherlands_flag  United_Kingdom_flag  indonesia

JAARVERSLAG 2009 FOSDIS INDONESIA

Op 4 december 2008 heeft het bestuur van Fosdis Indonesia, samen met de project coördinator, besloten
om in 2009 te starten met het Fosdisproject.
Hoewel kleiner dan het oorspronkelijke plan, was het belangrijk om met het geld dat door Fosdis Nederland en stichting Wilde Ganzen beschikbaar werd gesteld, van start te gaan.
Aangezien het een volkomen nieuwe opzet van hulpverlening aan gehandicapte jongeren in Indonesië betreft, is het uiterst belangrijk om kennis betreffende deze nieuwe vorm van sociale zorg op te doen.
In januari is er een geschikt huis gehuurd, het Fosdishuis, ingericht en zijn er de noodzakelijke aanpassingen aangebracht.

 

Het Fosdishuis

 

Per 1 februari heeft Fosdis een sociaal werkende aangenomen met veel ervaring met gehandicapte jongeren en die ook op het psychologische vlak zeer vakkundig is.
De trainer, mas Muji, opgeleid door een Nederlandse sociaal-psycholoog, heeft als taak een programma voor de jongeren op te stellen, te trainen en hen te begeleiden op hun weg naar hun zelfstandigheid.
De trainer woont met zijn gezin in een huisje op het terrein van het Fosdishuis.

 

Mas Muji met gezin voor hun huisje

 

Nadat alle toestemmingen en vergunningen zijn verkregen is het project op 16 maart van start gegaan.
De eerste groep gehandicapte jongeren bestond uit 7 meisjes, waaronder 2 dove meisjes.
Ondanks het bezwaar hiertegen van de project coördinator , maar zeker ook vanwege hun angst voor discriminatie, heeft het bestuur toch besloten de dove meisjes aan te nemen.
Al snel bleek het een discipline te zijn die Fosdis, met haar beperkt budget, absoluut niet aan kon.
Er werd een oplossing gezocht en gevonden.
De meisjes zijn ondergebracht in een gespecialiseerd instituut en het gaat daar goed met hen.
De andere 5 meisjes zijn een aantal maanden intensief getraind in assertiviteit, motivatie, het leren omgaan met je handicap en het beseffen wat je allemaal wel kunt.

 

Er kon weer gelachen worden

 

 

Leren lachen om je handicap en de wereld positief benaderen, zijn dingen die voor deze kinderen uiterst belangrijk zijn, hoe moeilijk soms ook.
Als schuwe, angstige vogeltjes kwamen ze binnen maar na een paar weken werd er gelachen en begrepen ze wat belangrijk voor hen was.
Na 4 maanden psycho-sociale training hebben ze alle vijf een jobtraining gedaan, waarbij gekeken werd hoe ze functioneerden, met anderen omgingen en wat hun specifieke capaciteiten waren.
Naast de trainingen kregen zij Engelse les, wat voor kinderen als deze een extra plus betekent.

 

Intensieve training

 

Eind september was het zover, er moesten cv's worden gemaakt en gesolliciteerd.
Fosdis is er trots op te kunnen melden dat alle 5 de meisjes een leuke baan hebben en zelfstandig en zelfbewust de maatschappij in zijn gegaan.
Een van de meisjes, Ayuk, is momenteel zelfs zover dat zij een naaiatelier voor zichzelf wil beginnen en daar alleen met gehandicapte jongeren wil gaan werken, fantastisch.
In oktober kwam de tweede groep het huis binnen, 4 jongens en 4 meisjes, schuw, verdrietig en onzeker.
Ook deze keer lukte het Fosdis weer om hen binnen een paar weken anders naar zichzelf te laten kijken
en ze weer te lachen.
In de korte tijd in het revalidatie centrum waren ze psychisch eigenlijk niet verder gekomen dan bezig zijn met hun eigen handicap.
In het Fosdishuis leren we ze ook te kijken naar de anderen, leren dingen samen te doen, hun mond open te doen, te emanciperen en zien dat er nog heel veel leuke dingen zijn in hun leven.
Door een soort werktherapie, waar ze allerlei dingen kunnen maken, leren ze samen te werken.
Deze artikelen worden ook verkocht en een deel van de opbrengst mogen ze onder elkaar verdelen, het andere deel is voor het Fosdisproject..

 

Vier jongeren van de 2de groep

Yoko   Asep   Arti   Yuli

 

De groep is erg sterk gemotiveerd en dat beloofd veel goeds voor hun toekomst.
Tot het eind van het jaar krijgen zij interne trainingen en begin volgend jaar begint hun jobtraining.
Halverwege de training worden de ouders uitgenodigd om te komen kijken en krijgen uitleg over de
methode die Fosdis gebruikt om hun kinderen een menswaardige toekomst te geven.
Ook wordt hen zeer duidelijk gemaakt dat het thuisfront uiterst belangrijk is, juist voor hun kinderen die
hun steun zo hard nodig hebben.
De ouders van de eerste groep begrepen het goed en bedankte Fosdis voor hun zorg en motivering.
Voor zover wij weten werkt het nog steeds goed en gaat het uitstekend met de meisjes.
Het bestuur probeert ondertussen nieuwe sponsoren te vinden, te netwerken en via de Dinas Sosial, de sociale dienst, de officiele NGO status te verkrijgen, in Nederland heet die Ambi.

 

De ouders luisteren aandachtig   Assertiviteitstraining

 

De ouders luisteren aandachtig. Assertiviteitstraining.

Al met al is het voor Fosdis een geslaagd eerste jaar geworden en het is geweldig om te zien hoe deze gehandicapte jongeren opfleuren en een geweldige wilskracht tonen als ze serieus genomen worden en
niet als uitschot, waardeloos of mislukkelingen worden gezien.

Dank aan alle sponsoren, belangeloze medewerkers en bestuur Fosdis Nederland.

Ton van der Weij,
project coördinator Fosdis Indonesia,
Yogyakarta.